Robert Zaręba

Tomasz Biniek nagrodzony przez "CD Projekt"

2012-01-25T08:24:00.000-08:00

Z radością informuję, że praca Tomasza Bińka, pt. „Ból myślenia”, zajęła 2 miejsce w konkursie artystycznym firmy „CD Projekt” (wydawcy między innymi gry komputerowej „Wiedźmin I” i „Wiedźmin II”). Konkurs polegał na przedstawieniu własnej wizji mrocznej przyszłości w formie literackiej bądź graficznej.

Nagrodzona praca pochodzi z okładki antologii komiksowej „Apokalipsa 2” wydanej w ramach „Strefy Komiksu” w roku 2009 (gdzie zebrała bardzo pozytywne opinie ludzi współpracujących z naszym wydawnictwem).

Później kolejne ilustracje Tomka gościły na okładkach „Magazynu Fantastycznego” (dwie prace nagrodzone w konkursie na najlepsze ilustracje do opowiadań ogłoszonych przez portal „Gildia.pl”).

Nagroda dla twórcy cieszy tym bardziej, gdyż według mnie jest on jednym z najzdolniejszych ilustratorów w naszym smutnym kraju.

LIKWIDATOR

2011-12-27T11:08:00.000-08:00

LIKWIDATOR

Będę gadał i gadał, aż powiem wszystko, co chcę, bo komiks nie musi być zawsze błahą i lekką lekturą dla ociężałych umysłowo...

Likwidator – W służbie rewolucji

W powszechnej i zgodnej opinii kasty krytyków pasożytujących na współczesnej sztuce, po upadku komuny nie powstało w naszej kulturze dzieło godne uwagi.

Co jakiś czas, głównie za sprawą środowiskowych koterii, głośne stają się produkty, w których artyści każą nam patrzeć na świat oczami ćpuna, pijaka, kryminalisty, lesbijki, dresiarza czy dziwki. I choć światy wykreowane przez te egzotyczne persony nie są do końca pozbawione uroku, to szybko okazuje się, że nie dzieła to są, tylko dziełka, upadłe gwiazdki jednego sezonu. I znów zaczyna się biadolenie, że nikt nie napisał współczesnej powieści analizującej rzeczywistość na miarę „Przedwiośnia” Żeromskiego, w teatrze nikt nie wystawił sztuki zbliżonej poziomem do inscenizacji Swinarskiego, nie powstało dzieło godne obrazów Dudy-Gracza, teatru Kantora czy instalacji Hasiora. Ogólną mizerię pogłębia fakt, że bezideowość współczesnej sztuki boli niemal fizycznie...

Jednocześnie współczesna krytyka pozostaje ślepa na dzieła powstające poza murami kulturowych gett – na fantastykę czy komiks.

W filmie „Upadek” Jola Schumachera kreowany przez Michaela Douglasa bohater na skutek błahych z pozoru okoliczności popada w obłęd. Tłumiony przez lata bunt znajduje ujście i sfrustrowany bezrobotny inteligent rusza w miasto, by rozprawić się z patologiami systemu. Są one oczywiste i z pozoru niewinne, jak kłamliwa reklama, kryjący się w cieniu demokracji skrajny nacjonalizm, bezduszne prawodawstwo zakazujące ojcu kontaktu z własnym dzieckiem, tolerowanie drobnego bandytyzmu, wyłudzanie pieniędzy podatników przez prywatne firmy. Ostatecznie bohater ponosi klęskę, zostaje pokonany przez ludzi takich samych jak on, ani bardzo dobrych ani bardzo złych, zwykłych obywateli w służbie systemu.

Patrząc na Michaela Douglasa, uświadomiłem sobie, że postać ta jest mi dziwnie znajoma. Jego bunt, bardziej świadomy i osadzony w swojskich klimatach jest udziałem jednej z najbarwniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego komiksu - Likwidatora.

Trwanie tego dzieła za murami komiksowego getta świadczy o totalnej bezradności w opisywaniu współczesnej sztuki przez tak zwaną krytykę.

POCZĄTKI

Likwidator narodził się w roku 1995 dla potrzeb fanzinu wydawanego przez anarcho-punkową kapelę AMEN. W ciągu trzech majowych tygodni powstały pierwsze epizody, które następnie ukazały się w albumie „Likwidator – Trylogia”. Album ten, podobnie jak dwa następne „Likwidator – Krwawy rajd” oraz „Likwidator – Decydujące starcie” to typowe komiksy drogi. Przygody następują tu jedna po drugiej, bez związku przyczynowo-skutkowego, zaś jedynym elementem scalającym poszczególne epizody w całość jest postać samego Likwidatora.

Tytułowy bohater (fantastyczne i udoskonalone alter ego autora), określany mianem ekoterrorysty, przemieszczając się na potężnym motocyklu, w czarnym przebraniu i w kominiarce na głowie dokonuje aktów bezprzykładnej likwidacji. Będąc jednocześnie oskarżycielem, sędzią i katem, zanim dokona aktu likwidacji, dokładnie uzasadnia swoją decyzję, sprawiając, że osoba oskarżona i skazana ma świadomość zła, które swym działaniem wyrządziła. Jego rozbudowane monologi wywodzą się z ideologicznego tygla będącego mieszaniną haseł lewackich, anarchistycznych, proekologicznych, humanistycznych, naturalistycznych, a także pewnej domieszki filozofii Fryderyka Nietzschego i poglądów Teodora Kaczyńskiego.

W następnym albumie „Likwidator & Zielona Gwardia” Dąbrowski odchodzi od schematu komiksu drogi i konstruuje opowieść opartą na klasycznych wzorcach dramatu antycznego. Otrzymujemy wstrząsającą historię, w której bohater odsłania przed nami bardziej ludzkie oblicze, pełne niepewności, rozterek duchowych i zwątpienia w celowość prowadzonej przez siebie walki. W tym albumie pojawia się też pewna dawka metafizyki, nieobecna w poprzednich.

O ile w trzech pierwszych albumach likwidacje miały charakter spontaniczny i nie owocowały skutkami długofalowymi, o tyle w czwartym albumie Likwidator postanawia działać planowo i racjonalnie, przyłączając się do rewolucji mającej obalić ustrój społeczno-polityczny w Polsce. Co prawda, z pobudek osobistych i nieco wbrew sobie, ale zawsze...

Kolejny album „Likwidator: Autozdrada” kompozycyjnie jest podobny do poprzedniego, lecz tym razem Likwidator jest postacią drugoplanową, zaś na pierwszym planie pojawia się postać dziennikarki walczącej o godność zawodową i ocalenie Puszczy Białowieskiej.

Ostatni album „Likwidator: W służbie rewolucji” jest powrotem do wypróbowanego w pierwszych trzech albumach komiksu drogi.

Zakres tematów poruszanych przez Dąbrowskiego, a co za tym idzie zbiór osób podlegających potencjalnej likwidacji jest bardzo szeroki. Dotyczy zarówno polityki, ekologii, jak i szeroko pojmowanej problematyki społecznej.

Z właściwym sobie poczuciem humoru i dystansem wobec absurdów rzeczywistości Dąbrowski przeciwstawia swojego bohatera religijnej indoktrynacji, bezmyślnemu niszczeniu środowiska naturalnego, nacjonalizmowi, głupocie polityków, itd. Jeśliby traktować przygody Likwidatora z przymrużeniem oka, wyłoniłby się nam obraz bohatera kontestującego rzeczywistość, drwiącego z absurdów naszego tu i teraz, oskarżającego, skazującego i likwidującego rzesze niegodziwców w świetlistym akcie zemsty ku uciesze gawiedzi i strapieniu moralnych autorytetów. To niemal sielankowy wizerunek superbohatera na co dzień skutecznie porządkującego nasze podwórko, a od święta ratującego cały świat.

Ta nie do końca poważna wizja naszego bohatera (wspomaganego przez zagubionego w czasoprzestrzeni hippisa i ponętną Likwidatorkę) skonstruowana zgodnie z konwencją sztuki komiksowej, z właściwymi tej konwencji jednoznacznościami, przerysowaniami i wyolbrzymieniami, kusi prostotą i charakterystyczną dla komiksu superbohaterskiego dwuwymiarowością.

Jednakże, aby pojąć prawdziwy wymiar likwidacji, zrozumieć, kim faktycznie jest Likwidator, jakie są motywy jego postępowania, dlaczego posługuje się takimi, a nie innymi metodami, a nade wszystko uświadomić sobie, o czym jest ten komiks, trzeba przyjrzeć się kilku zagadnieniom i wyjaśnić kilka zasadniczych dla komiksu kwestii. Innymi słowy, należy Likwidatora potraktować poważnie.

KWESTIE SPOŁECZNE

Od samego początku swego istnienia Likwidator staje po stronie uciśnionych. Przeciwdziała złu, które jest powszechne, oczywiste, namacalne, a mimo to niezauważalne, przemilczane, bezkarne. Wcielając się w anioła zemsty, uwrażliwia nas na zbrodnię, nadając jej nazwę i wskazując sprawcę. Robi to w sposób brutalny, zabójczo skuteczny, niepodlegający dyskusji. Obce jest mu słowo „resocjalizacja”. Jak sam mawia: „Nie chce nikogo zmuszać, by żył niezgodnie ze swoim charakterem, nie chce nikogo zmieniać – gdy widzę, że ktoś jest z natury bydlakiem – po prostu go likwiduję. I tyle. Próba uczynienia ludzi dobrymi to jak pokazywanie świniom lecącego orła”.

Likwidator interweniuje w przypadkach przemocy w rodzinie, patologicznych zachowań młodzieży (nagłaśnianych przez media przy okazji kolejnych tragedii w szkołach), wykorzystywania w domach publicznych seksualnych niewolnic (problem w samej tylko UE dotyczy 500 tys. kobiet), wszechobecności pospolitego chuligaństwa, bezmyślnego zabijania dzikich zwierząt i znęcania się nad ich udomowionymi krewniakami.

Swymi likwidacjami piętnuje stosunki pracy panujące na polskiej prowincji: nieludzkie traktowanie pracowników („ścierwa najemne”, „brudasy robocze”, „opierdalusy śmierdzące”) przez „jaśnie pana dyrektora” wykorzystującego trudną sytuację na rynku pracy.

Likwiduje tam, gdzie z pobudek politycznych działanie prawa zostało zawieszone (gdy psy systemu trzymane są na krótszym niż zazwyczaj łańcuchu), a młodociani faszyści działają bezkarnie pod parasolem ochronnym partii politycznych sprawujących rządy w demokratycznym państwie. Stosuje przy tym metody, które, jak sam przyznaje, topiąc w sedesie polskiego nacjonalistę, przekraczają granice dobrego smaku. W tym konkretnym przypadku Likwidator nie broni mniejszości narodowych (ani jakichkolwiek innych mniejszości), ale potępia sam nacjonalizm. Aby nie było żadnych wątpliwości, likwiduje kilku rabinów, wykrzykując przy tym: „nie znoszę klechów wszystkich wyznań [...] nie ma się co cackać z bydlakami tylko dlatego, że kiedyś byli prześladowani przez innych bydlaków”.

LIKWIDATOR vs. RELIGIA

Kolejną kwestią, której Likwidator przeciwstawia się z całą mocą, jest indoktrynacja społeczeństwa przez Kościół. Księża i duchowni różnych kościołów to dość częsty i łakomy kąsek dla naszego bohatera.

Według Likwidatora nauka kościoła to „wciskanie ciemnoty” i „sączenie religijnego jadu”, gdyż nie ma żadnych naukowych ani filozoficznych dowodów na istnienie Boga. Religia to szwindel, który za cenę złudnych pocieszeń odbiera człowiekowi wewnętrzną wolność. Jej zakazy i nakazy moralne są niczym wewnętrzny policjant. Likwidator odmawia chrześcijaństwu głębi duchowości, które według niego, w porównaniu choćby z buddyzmem jest wręcz „duchowym obskurantyzmem”. Odrzuca panujące powszechne przekonanie, że chrześcijaństwo jest fundamentem kultury europejskiej. Według Likwidatora są nimi kultury starożytnej Grecji i Rzymu, z których chrześcijaństwo przez wielki obficie czerpało, jednocześnie hamując rozwój cywilizacji i pogrążając świat na przeszło tysiąc lat w mrokach średniowiecza (co w zasadzie powinno być mu na rękę, gdyż panowanie Kościoła w tym okresie skutecznie zatrzymało rozwój nauki i dopiero oświecenie eksplodowało odkryciami i wynalazkami, które w niedługim czasie stały się podwalinami rewolucji przemysłowej).

Chrześcijaństwo, wpajając lekceważenie dla materialnego świata i kusząc cudownymi zaświatami w niebie, pośrednio przyczynia się do globalnej katastrofy ekologicznej. Cywilizacja chrześcijańska zawsze niszczyła dzikie życie, traktując naturę jak wroga (królestwo szatana), zaś chrześcijański dogmat, że tylko raz przychodzimy na ten świat, sprzyja wyniszczaniu planety, bowiem wpisany w ludzką naturę egoizm każe myśleć w kategoriach „po nas, choćby i potop...”.

Wychodząc z założenia, że Bóg - jakikolwiek - to pusta idea, Likwidator z równą mocą jak kościołowi katolickiemu przeciwstawia się fanatykom islamskim, którzy nie dość, że „deprecjonują wartości materialnej rzeczywistości” to na dodatek „sprowadzają kobiety do roli sprzętu domowego”.

Kościół nie pozostaje Likwidatorowi dłużny i co rusz podejmuje próby jego zgładzenia. Dla Kościoła nasz bohater to antychryst wychowywany na filmach i komiksach pełnych przemocy i seksu, to przejaw bezbożnej kultury Zachodu i cywilizacji śmierci, to wręcz zagrożenie dla bytu biologicznego polskiej rasy. W zależności od zapotrzebowania politycznego bywa przez kościelną propagandę przedstawiany jako przysłany przez Iran islamski ekstremista bądź też jego pojawienie się jest uzasadniane jako skutek postępującej w polskim społeczeństwie sekularyzacji i relatywizmu moralnego.

Próbując nazwać przeogromne zło, jakim jest Likwidator, Kościół sięga po teorie spiskowe, głosząc, że jest on przede wszystkim środkiem do osiągnięcia celu (przez wiadome siły), to znaczy do osłabienia wpływu Kościoła na naród. Zapobiec temu można tylko poprzez zwiększenie datków i dotacji dla Kościoła, zakaz emisji, druku i prezentacji programów, wydawnictw oraz filmów i spektakli niezaakceptowanych przez inspekcje nadzoru kultury.

Nieobce są też głosy, że naszego superbohatera wynajęli Żydzi, aby odpłacił Polakom za pogromy w Kielcach, Jedwabnem, Radziłowie i Stawiskach.

Dąbrowski, nie chcąc sprowadzić światopoglądu Likwidatora do „prymitywnego” ateizmu, w miejsce idei Boga wprowadza inny, konkurencyjny dla religii uniwersalistycznych absolut, którym jest natura - święty absolut duchowo-materialny. To dość mętna religia.

Według niej natura (o której należy myśleć w kategoriach metafizycznych, a nie materialistycznych) to bezmiar niewyobrażalnej ilości istnień duchowo-materialnych. Ogrom, który nie potrzebuje żadnego Boga, gdyż sam jest źródłem i ożywczą mocą. W wymiarze duchowym tworzy inteligentną, czującą nadosobę (świadomości tej nadosoby doświadcza grany przez Johna Travoltę bohater filmu „Fenomen”).

Religia ta zakłada, że ludzie, zwierzęta i rośliny posiadają wewnętrzną siłę, moc, która może być przekazywana przez jeden byt ożywiony innemu, dzięki czemu człowiek poprzez ciągłe odradzanie się w nowym wcieleniu tu, na tym świecie (nie w fikcyjnych zaświatach), zyskuje nieśmiertelność (pod warunkiem, że był wierny matce naturze, zaś natura w swej nieograniczonej mądrości usuwa zbędny zapis poprzedniego bytowania, by nie obciążać psychiki nadmiarem zbędnych informacji).

Owo pragnienie nieśmiertelności, a także miłości i bezpieczeństwa, będące naturalnym wyrazem instynktu życia, winno być wykorzystane z pożytkiem dla całej biosfery naszej planety. Dlatego trzeba zaszczepić masom ekologiczny mistycyzm, czyli rozpropagować wielką religię matki natury. Dzięki temu ludzie stopniowo uświadomiliby sobie, że ich osobista nieśmiertelność zależy od ich duchowej więzi z naturą, co zapobiegłoby ekologicznej apokalipsie.

Według mnie to najsłabszy punkt komiksu. Jak pisze Slavoj Zizek, filozof i publicysta: „Lekcja współczesnego terroryzmu pokazuje, że jeśli Bóg istnieje, wszystko jest dozwolone – przynajmniej według tych, którzy utrzymują, że działają wprost na zlecenie Boga. Bezpośrednia łączność z Bogiem usprawiedliwia najwyraźniej pogwałcenie wszelkich ludzkich ograniczeń. Krótko mówiąc, fundamentaliści nie różnią się od „bezbożnych” komunistów stalinowskich, którym było wolno wszystko, ponieważ postrzegali siebie jako bezpośrednie narzędzie swego boga, Historycznej Konieczność Postępu”.

Likwidator działający w imię jakiejkolwiek religii traci dla mnie wiarygodność.

LIKWIDATOR vs. WIELKI BRAT

Dla USA Likwidator jest zbawieniem, gdyż przynajmniej od stu lat główną siłą napędową amerykańskiej gospodarki były wojny. Amerykanie od pokoleń bogacili się i dalej bogacą na wojnie, zimnej wojnie i na strachu przed wojną. Walka z terroryzmem, teraz, w czasach względnego pokoju stwarza jedyną szansę, dzięki której lobby zbrojeniowe może uzasadnić przed Kongresem ogromne wydatki na armię. Największe amerykańskie mózgi od dawna szukają pretekstu, aby rozpętać kolejny wyścig zbrojeń, który postawiłby na nogi ich podupadającą gospodarkę, tak by mogła skutecznie konkurować z rosnącą potęgą gospodarczą południowo-wschodniej Azji.

Dla Ameryki najlepszym pretekstem byłaby jakaś dynamicznie rozwijająca się lewicowa dyktatura w Ameryce Południowej lub Azji, ale od biedy można zaakceptować światowy terroryzm, który w komiksie „Decydujące starcie” przybiera postać ekoterrorysty Likwidatora. Aby plan był skuteczny, należy najpierw wykonać solidną robotę propagandową.

Jest to czytelna aluzja pod adresem naszego środowiska dziennikarskiego, skupiającego przedstawicieli najnośniejszych i najbardziej opiniotwórczych mediów, którego stanowisko wobec kluczowych wydarzeń i problemów przełomu wieków, takich jak interwencja w byłej Jugosławii, Afganistanie czy Iraku jest w zasadzie stanowiskiem oficjalnej amerykańskiej propagandy. Według niej Czeczeniec strzelający rosyjskim dzieciom w plecy w Biesłanie nazywany jest partyzantem, zaś Irakijczyk walczący w nierównej walce z uzbrojonym po zęby amerykańskim okupantem - krwawym terrorystą.

Wasalstwo środowiska dziennikarskiego wobec systemu (pokazane w komiksie „Likwidator - Autozdrada”) nie podlega dyskusji. Wartości dominujące w świecie mediów to konformizm, brak zaangażowania, karierowiczowstwo, bezideowość, cynizm, służalczość, brak jakichkolwiek zasad moralnych. Mottem środowiska jest stwierdzenie: „Ludzie chcą potwierdzenia swych złudzeń [...] chcą i powinni myśleć, że żyją w wolnym kraju - i od tego my jesteśmy”. Ich granicę wolności wyznacza przekonanie: „lepiej gdy jesteśmy amerykańską pół-kolonią, niż sowiecką kolonią”.

Dąbrowski w sposób zabawny, a jednocześnie bolesny przedstawia służalczość polskich władz wobec nowego Wielkiego Brata. Spełnienie prośby o pomoc militarną w zgładzeniu Likwidatora Bush uzależnia od zniesienie barier celnych na amerykańskie towary i przekazania ziemi inwestorom zza oceanu. Głupi „Polaczek” cieszy się, że nie musi wyłożyć gotówki, nie dostrzegając przy tym długofalowych konsekwencji przyjęcia takiej oferty.

Sytuacja powtarza się w komiksie „Likwidator - Autozdrada”, gdzie negocjacje amerykańskiego biznesmena z polskim premierem („bardzo wiernym przyjacielem”) przerywa ten pierwszy, mówiąc: „Zamknij się polski psie! Od żądania jestem tu ja”. Kiedy czytałem komiks rok temu, ubawił mnie ten fragment, ale po ujawnianiu notki amerykańskiego ambasadora w sprawie ministra Giertycha, już mi nie jest do śmiechu.

Ostatecznie przeciw Likwidatorowi zostaje wystawiony robot Eliminator, dowód technologiczno-militarnej dominacji Ameryki nad resztą świata. Niestety, robot zostaje wyposażony przez twórców w zbyt wysoką inteligencję, która uniemożliwia mu podporządkowanie się rozkazom i w efekcie powoduje odmowę wykonania misji wojskowej. Dąbrowski odnosi się w ten sposób do „genu posłuszeństwa”, którym natura hojnie obdarzyła psy systemu.

LIKWIDATOR vs. SYSTEM

Immanuel Wellerstein (w latach 1994-98 przewodniczący Międzynarodowego Towarzystwa Socjologicznego, profesor uniwersytetu Yale) w swej książce „Koniec świata jaki znamy” pisze: „System światowy tworzy kapitalistyczna gospodarka światowa (co oznacza, że jest on rządzony poprzez dążenie do nieustannej akumulacji kapitału) zdominowana przez relacje rdzeń - peryferia i struktura polityczna składająca się z suwerennych państw istniejących w ramach systemu międzypaństwowego”.

Innymi słowy, system to kapitalizm, którego główną siłą napędową jest niekończąca się akumulacja kapitału. Kapitał akumulują firmy, wypracowując zysk, który jest różnicą miedzy ceną sprzedaży a sumą wszystkich kosztów produkcji (pracownicy, surowce i urządzenia, podatki).

System światowy ukształtował się w XVI wieku na obszarze Europy (z wyłączeniem imperium rosyjskiego i otomańskiego) i części obu Ameryk, następnie rozrastał się stopniowo, włączając nowe części świata, by po ostatecznym przyłączeniu Wschodniej Azji w połowie XIX wieku osiągnąć zasięg globalny.

Istotny wpływ na stabilizację polityczną systemu miała rewolucja francuska.

Takie jej hasła jak „wolność, równość, braterstwo” są nie do pogodzenia z wymogami kapitalistycznej gospodarki rynkowej, gdyż uniemożliwiają nieustanną akumulację kapitału. Są to idee niebezpieczne, zagrażające wszelkiej ustanowionej władzy. Odtąd wszyscy uprzywilejowani w obrębie istniejącego systemu muszą z nimi walczyć i dążyć do pohamowania ich skutków. Głównym sposobem walki z nimi było stworzenie i propagowanie ideologii, które są w istocie politycznymi strategiami radzenia sobie z rozprzestrzenianiem tych wartości.

Historycznie biorąc, rozwinęły się trzy wielkie ideologie jako sposoby opanowania sytuacji i ograniczenia suwerennej władzy ludu. Są to: konserwatyzm, liberalizm, socjalizm.

Historia polityczna XIX i XX wieku to ciągła walka między tymi trzema przejawami systemu.

Wszelkie ruchy kształtujące się na fundamencie tych ideologii dążyły do zdobycia władzy politycznej w państwie i wszystkie chciały realizować swe cele polityczne, powiększając władzę państwową, gdy już ją zdobyły. Rezultatem był stały i poważny wzrost aparatu administracyjnego i zasięgu działania organów państwa oraz wzrost ingerencji legislacyjnej.

Po przeszło 100 latach walki okazało się, że choć teoretycznie obywatele mają większą możliwość podejmowania decyzji politycznych, to w praktyce nie mają jakiejkolwiek realnej władzy (poza sprawującącymi rządy, których władza także jest ograniczona w niespotykanym dotąd stopniu), zaś „porządek w ramach państwa oznacza przede wszystkim porządek wymierzony przeciw insurekcji robotniczej [...] jest to rola państwa polegająca na zmniejszeniu skuteczności walki klasowej prowadzonej przez robotników”.

W komiksie „Zielona Gwardia” Likwidator, choć zgadza się z krytyką współczesnego świata prowadzoną przez lewicowych ideologów Nowej Lewicy, takich jak Herbert Marcuse i jemu podobni, to odrzuca ich program naprawczy. Ma świadomość, że wszystkie partie polityczne bez względu na kolor sztandarów realizują jedną politykę gospodarczą, jaką jest program neoliberalny, zaś cała różnica między opcjami politycznymi ogranicza się wyłącznie do sporów ideologicznych. W komiksie „Autozdrada” redaktor ogólnopolskiej gazety świadomie pomija w polityce pisma istotne problemy światosystemu (w tym konkretnym przypadku nieodwracalną dewastację przyrody) i nakazuje dziennikarce skoncentrować się na sprawach dla trwania światosystemu nieistotnych, zastępczych, takich jak homoseksualizm czy aborcja. Co ciekawe, „uczulając” panią redaktor na problemy homoseksualizmu, posługuje się językiem homofobii, który demaskuje jego fałsz i odsłania prawdziwe intencje.

Dla lewicy Likwidator jest prawicowym prowokatorem i zbrodniarzem, zaś dla prawicy efektem nieudolnych rządów lewicy, lewicową bestią, agentem Rosji.

Likwidator atakuje jednocześnie takie desygnaty konserwatyzmu jak nacjonalizm (gdyż nie uznaje państwa narodowego) czy doktrynę Kościoła (którą odrzuca w całości) oraz zachowania właściwe socjalizmowi, takie jak kolektywizacja (pozbawiająca jednostkę wolności) czy gwałtowne uprzemysłowienie (niszczące środowisko naturalne).

Tak zdefiniowany system jest celem ataku Likwidatora i tam też przebiega jeden z głównych frontów jego walki, zaś status quo strzegą psy systemu.

LIKWIDATOR vs. PSY SYSTEMU

Psy systemu to z grubsza rzecz ujmując wszystkie służby mundurowe: wojsko, policja, straż miejska, nawet kontrolerzy biletów (gdyż ich chamska firma utrzymywana jest z pieniędzy podatników) oraz aparat urzędniczo-administracyjny. Każdy może stać się celem ataku i nikt nie powinien czuć się bezkarny.

Najwdzięczniejszym obiektem likwidacji jest oczywiście wojsko. Definicja armii według Likwidatora jest szalenie prosta. To „szara masa bezmózgich gównojadów”, która broni wyłącznie systemu i ludności bezmyślnie eksploatującej krainę geograficzną, którą zamieszkuje. „Pierdolony generał”, „trep parszywy” zanim zginie z rąk Likwidatora, dowiaduje się, że „ten kraj istniałby równie dobrze wówczas, gdyby inna armia dała wam w dupę”.

Szczególną niechęć Likwidator żywi wobec armii polskiej, której dowódcy w imię narodowych ideałów gotowi są poświęcić życie żołnierzy, a ich najważniejszy cel zawiera się w haśle: „Pokażemy, że potrafimy jeszcze pięknie umierać”. Posyłając na śmierć żołnierzy, przywołują bezsensowne ze strategicznego punktu widzenia, ale nośne propagandowo wspomnienia krwawych jatek spod Monte Ciasno, bitwy pod Lenino czy szarży spod Somosierry.

Z dużą dawką gorzkiej ironii autor pokazał to w komiksie „Decydujące starcie” w symbolicznym starciu Likwidatora z polską armią.

W walce z Likwidatorem nadrzędnym celem dla decydentów nie jest śmierć ekoterrorysty, ale etos męczeńskiej śmierci ku chwale ojczyzny i oręża polskiego. Toteż nikogo nie rozczula masowa śmierć piechoty. Giną w blasku reflektorów i w towarzystwie rozegzaltowanych dziennikarek, gdyż taki jest ich żołnierski obowiązek.

Decyzję o zgładzeniu Likwidatora (za jego działalność antysystemową) podejmują elity systemu w obronie systemu, zaś cała odpowiedzialność spada na „bohaterskie” masy, które w demokratycznych wyborach owe elity wybierają, a system legitymizują. Podłość tej strategii polega na tym, że system działa wbrew interesom mas! Oczywiście Dąbrowski nie ma co do owych mas żadnych złudzeń. We wstępie do albumu „Krwawy rajd” (będącego trawestacją wstępu do „Asteriksów”) pisze: „Umysły spowija przesąd, teleserializm i mamonizm. Cała Polska zatruta jest toksyczną kulturą materializmu, chrystianizmu i szarej unifikacji”.

Dąbrowski zakłada, że istnieje gen posłuszeństwa, który pewne typy czyni bardziej zdeterminowanymi do wykonywania rozkazów, zaś ich wolność osobistą określa długość łańcucha, na którym trzymają ich beneficjanci systemu. Konsekwencją takiego podejścia jest założenie, że słudzy systemu muszą być ograniczeni umysłowo, gdyż nawet stworzony przez Amerykanów do walki z Likwidatrorem robot Eliminator, obdarzony przez twórców zbyt wysoką inteligencją, nie chce służyć systemowi, odmawia wykonywania rozkazów i wybiera wolność.

ZMIERZCH ŚWIATOSYSTEMU

Immanuel Wellerstein w swej książce „Koniec świata jaki znamy” pisze: „Nowoczesny system światowy, jako system historyczny, wchodzi w końcowy kryzys i jest nieprawdopodobne, by istniał za pięćdziesiąt lat. Ponieważ rezultat jest niepewny, nie wiemy, czy powstały system (lub systemy) będą lepsze, czy gorsze niż ten, w którym żyjemy, wiemy jednak na pewno, że okres przejściowy będzie epoką strasznych problemów. [...] Właśnie w okresach przechodzenia od jednego systemu historycznego do innego ludzkie zmagania nabierają największego znaczenia. Inaczej mówiąc, tylko w takich okresach przejściowych to, co nazywamy wolną wolą, przeważa nad presją istniejących systemów, by wrócić do stanu równowagi. Tak więc fundamentalna zmiana (systemu) jest możliwa, aczkolwiek nigdy nie jest pewna i fakt ten domaga się naszej moralnej odpowiedzialności za to, by działać racjonalnie, w dobrej wierze i energicznie w poszukiwaniu lepszego systemu historycznego. [...] Przyszłość otwarta jest na twórczość, nie tylko ludzką twórczość, lecz twórczość całej natury. Jest ona otwarta na możliwości, a tym samym na lepszy świat”.

Wtóruje mu Teodor Kaczyński w dziele „Społeczeństwo przemysłowe i jego przyszłość”: „Wydaje się, że w ciągu następnych dekad system przemysłowo-technologiczny poddany będzie silnej presji w związku z problemami ekonomicznymi i ekologicznymi, a w szczególności z powodu komplikacji w dziedzinie ludzkich zachowań (alienacja, bunt, wrogość, szereg trudności społecznych i psychologicznych). Mam nadzieję, że trudności, które system prawdopodobnie dotkną, spowodują jego upadek lub przynajmniej osłabią go na tyle, że gdy rewolucja nadejdzie i powiedzie się, w tym szczególnym momencie dążenie do wolności okaże się silniejsze od mocy technologii”.

W skali globalnej, wraz ze starzeniem się systemu, koszty produkcji rosną szybciej niż ceny, jakie możemy uzyskać. Obecnie zbliżamy się do granicy, po przekroczeniu której system wyczerpie swoje rezerwy, a koszty osiągną pułap, którego firmy nie będą w stanie zaakceptować. Jak przewidywał Marks: „rozwój sił wytwórczych rozsadzi stosunki pracy”.

Likwidator zdaje sobie sprawę, że w swej walce z systemem jest osamotniony. Prawdziwy anarchista jest człowiekiem czynu, zaś ludzie, jakich spotyka, piją piwo, palą jointy, rozmawiają o muzyce punkowej, rozlepiają nalepki, pokojowo demonstrują. Brak im wiary w działanie. Wychodzą z założenia, że nic się nie uda, nic nie warto robić, że w miejsce jednego zabitego skurwiela przyjdzie inny.

Również samo społeczeństwo nie jest gotowe do działań rewolucyjnych. Zamiast zgłębiać lewicowe, anarchistyczne czy jakiekolwiek ideologie, otępiali ludzie gapią się bezmyślnie na seriale w TV. Są zbyt tchórzliwi, słabi, niestali, nieufni i małoduszni. Nawet ci wykluczeni, najbardziej niezadowoleni i przegrani wolą siedzieć przed niewymagającą wysiłku intelektualnego telewizją i wyładowywać agresję w stadionowych bójkach, będących substytutem walk plemiennych. Potencjalnie rewolucyjni i liczni dresiarze są tylko bezideowymi chuliganami niezdolnymi do rewolucyjnej roboty. Nie ma odpowiednich kadr, gdyż ludzi zdolnych do rewolucyjnego zrywu jest zaledwie garstka. Reszta to „zdegenerowana trzoda marząca o konsumpcji, rozrywce i modzie”.

Dąbrowski cytuje słowa Teodora Kaczyńskiego: „Ogromnym problemem jest to, że ludzie nie wierzą w możliwość rewolucji, a ona nie jest możliwa dlatego, iż ludzie nie wierzą, że jest możliwa”. Błędne koło.

W rewolucję nie wierzy także sam Likwidator. Wydaje się niemożliwe, aby jakakolwiek siła była w stanie zrobić wyłom w strukturze systemu. Jest jednakże jedno pole walki, na którym różnego rodzaju ruchy i organizacje antysystemowe notują bezsprzeczne sukcesy. Na razie tylko w bogatych krajach centrum i to niestety zazwyczaj kosztem biednych peryferii, ale jednak. Tym frontem walki jest ekologia.

EKOLOGIA

Dewastacja środowiska w skali globalnej wynika bezpośrednio z najistotniejszej właściwości światosystemu, jaką jest akumulacja kapitału. Wysoki zysk przedsiębiorstw jest możliwy, gdyż w koszta ich działalności nie jest wliczana cena reaktywacji środowiska naturalnego. Są to koszta niebagatelne, szacowane na kilka, nawet kilkanaście procent światowego PKB, które niebawem przyjdzie nam ponieść. Najgorsze zaś jest to, że za obecny zysk garstki bogaczy zapłacimy wszyscy, robiąc niejako zrzutkę na ich dobrobyt. „Jeśli jakiś przedsiębiorca zanieczyszcza strumień i nie ponosi ani kosztów uniknięcia zanieczyszczenia, ani kosztów przywrócenia strumieniowi pierwotnego stanu, to państwo przerzuca koszta na społeczeństwo jako całość, przy czym jest to rachunek, którego często nie płaci się przez pokolenia, ale ostatecznie ktoś musi go zapłacić” (Immanuel Wellerstein „Koniec świata jaki znamy”). W skali globalnej za bogactwo najbogatszych krajów płacić będą najbiedniejsze państwa naszego globu.

Dlatego Likwidator ze szczególną pasją i bezwzględnością przeciwstawia się rabunkowej gospodarce zasobami naturalnymi, która w imię rozpasanego konsumpcjonizmu nieodwracalnie dewastuje środowisko naturalne. Potępia prymat ekonomii (która, będąc fundamentem światosystemu, jednoczy wszelkie ruchy polityczne) nad ekologią. Przeciwstawia się bezmyślnej eksploatacji przyrody, w imię której znikają lasy, a wraz z nimi leśna zwierzyna. Buntuje się, gdy w imię postępu giną całe ekosystemy, a na ich miejscu powstaje infrastruktura, tereny budowlane i rolne.

Temu zagadnieniu w całości poświęcony jest komiks „Likwidator – Autozdrada”. Budowa autostrady napotyka na przeszkodę w postaci lasu rosnącego na drodze w „rozwoju uszosowienia i usamochodowienia naszej biednej ojczyzny”. Walka o Puszczę Białowieską toczona na łamach komiksu kończy się sukcesem, lecz podobna bitwa o ocalenie Doliny Raspudy, toczona w realnym świecie, zastała przegrana. Z prostego powodu. Polska w światosystemie zajmuje miejsce na peryferiach i jako taka jest jednym z państw, które płacą za dobrobyt krajów centrum. Obecny trend na świecie jest jednoznaczny: w bogatych krajach mozolnie przybywa terenów zalesionych, w biednych ubywa ich w zastraszającym tempie.

Jak już wspomniałem, likwidacje służą przede wszystkim wskazaniu zła, dlatego mają charakter symboliczny. Dla przykładu brutalna rozprawa z turystami zaśmiecającymi Tatry tak naprawdę nie jest krucjatą przeciw kilku puszkom po piwie, ale zwróceniem uwagi na jedną z najważniejszych kwestii współczesnego świata, a mianowicie gigantyczny rachunek za śmieci, który wszyscy zapłacimy w najbliższej przyszłości.

RADYKALNY EKOLOGIZM

Każda kraina geograficzna może się doskonale obejść bez ludzi, którzy tylko ją okupują i eksploatują. Ludzkość to przekleństwo naszej planety, zwyrodniały gatunek niszczący i oszpecający ten wielki dom roślin i zwierząt. „Ludzkość to choroba ziemi” - Dąbrowski cytuje Nietzschego. Człowiek, przekształcając środowisko naturalne, odwraca naturalną kolej rzeczy, bowiem to nie przyroda jest przeszkodą dla człowieka, ale człowiek swą obecnością zaśmieca przyrodę.

Likwidator z jednej strony odrzuca antropocentryzm, z drugiej zaś pozostaje głuchy na argumenty, że działanie człowieka wobec natury, jego zaborczość, egoizm i nieliczenie się z innymi przedstawicielami flory i fauny jest przejawem egoizmu gatunkowego dla tej przyrody powszechnego i właściwego. Człowiek zachowuje się jak każdy organizm ożywiony: skoro wygrał rywalizację międzygatunkową, czerpie z tego korzyści. Taka jest naturalna kolej rzeczy. Odmienić mogłoby ją zachowanie człowieka, jego rozumne przeciwstawienie się prawom natury. Ale wtedy musi się on liczyć z faktem, że zostanie zlikwidowany przez Likwidatora za przeciwstawienie się... prawom natury.

Likwidator całkowicie odrzuca jakąkolwiek ingerencje człowieka w naturę, nawet wtedy, gdy przynajmniej częściowo służy jej ochronie (dyrektorowi fabryki nawozów sztucznych i środków ochrony roślin aplikuje potężną dawkę produkowanych przez niego specyfików), gdyż bez względu na ludzkie intencje świat rządzony przez człowieka nieustannie zmierza ku katastrofie ekologicznej. Winę za to ponoszą wszyscy ludzie, gdyż współtworzą zbrodniczy system, który niszczy planetę.

Likwidator nie wierzy w żadne pokojowe działania ekologiczne, edukację proekologiczną i rewolucję społeczną. Proponowany przez skrajne ruchy ekologiczne powrót człowieka na łono natury zakończyłby się według niego ostateczną dewastacją przyrody. Dlatego skuteczny ekologizm musi być antyludzki. Aby ocalić przyrodę, trzeba pozbyć się człowieka. Likwidator mówi: „Natura nie potrzebuje rolniczych wspólnot, ale planowego wyludnienia jej dawnego królestwa – trzeba likwidować i przepędzać”. Likwidator najchętniej widziałby ludzi spacyfikowanych w wielkich miastach, zaś problem przeludnienia rozwiązał, podsycając wszelkie konflikty narodowe, religijne i społeczne, bowiem tylko one znacząco zmniejszają zaludnienie, a co za tym idzie - zwiększają szansę dzikiej przyrody na przetrwanie. Inne rozwiązania, takie jak kolektywizacja czy ekologiczne społeczeństwa rolnicze, prowadzą do wzrostu liczebności ludzkiej populacji, a to z kolei stwarza konieczność napełnienia większej liczby brzuchów. W najbliższej przyszłości oznacza to akceptację biotechnologii (będącej gwałtem na naturze), rozwoju przemysłu chemicznego (nawozy, środki ochrony roślin, itd.), a w dalszej perspektywie jeszcze skuteczniejsze wyniszczenie przyrody.

Każda rewolucja, bez względu na sztandar, pod jakim się odbywa, jest pozbawiona sensu, gdyż w dalszej perspektywie lewicowcy i prawicowcy „to jedna hołota – chcą tego samego tylko innymi środkami”. W głębszym sensie i jedni i drudzy są społecznikami, czyli socjalistami realizującymi neoliberalny program gospodarczy.

Dlatego, twierdzi Likwidator, trzeba tworzyć anarchię! Nie dla kogoś, lecz przeciw wszystkim, trzeba zwalczać „władzę gatunku ludzkiego nad naturą, a nie władzę jednych bydlaków nad drugimi”. Prawdziwy ekologizm narodzi się w huku eksplozji

TERRORYZM

Jean Baudrillard w swym dziele „Symukakry i symlacja” pisze: „Środki przekazu stają się nośnikiem moralnego potępienia terroryzmu i czerpania korzyści z lęku w celach czysto politycznych, jednak – pogrążone w sferze całkowitej ambiwalencji – upowszechniają jednocześnie prymitywną fascynację aktami terroru, ich działalność sama ma charakter terroryzmu w tej mierze, w jakiej sama zmierza ku fascynacji”.

Dlatego filozofia Likwidatora w tym względzie jest prosta. Wyrżnąć - ilu się da, a resztę przy pomocy mediów zastraszyć. Nie podziela on poglądu Teodora Kaczyńskiego zawartego w dziele „Społeczeństwo przemysłowe i jego przyszłość”: że terroryzm powinien ograniczyć się wyłącznie do establishmentu.

Choć sam często uderza w jednostki zajmujące w społecznej hierarchii eksponowane stanowiska, np. wysokich urzędników państwowych, przedstawicieli Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, przedstawicieli Episkopatu Polski, na równi z nimi eliminuje kanalie pomniejszego kalibru - członków gangów narkotykowych, myśliwych, mężów maltretujących żony, babcię pastwiącą się nad wnuczką. Podkreśla, że nie chodzi mu o uwolnienie biednych od bogatych czy pracowników od pracodawców, tylko świata od bydlaków, którzy niszczą naszą planetę. Tak zwani zwykli obywatele to według niego najgorsze ścierwa kupujące każdy chłam, który podsuwa im przemysł i kultura, podtrzymujące tym samym żywotność systemu.

ZAKOŃCZENIE

Akt likwidacji i poprzedzająca go mowa oskarżycielska są tylko pretekstem do pokazania czytelnikowi, że stało się zło. Zło, które trzeba nazwać, osądzić i ukarać. Samo wykonanie wyroku, zazwyczaj kary śmierci, poprzez jego wszechobecność, powszechność i intensywność nie może być traktowane dosłownie.

Śmierć w komiksach Dąbrowskiego jest wielowymiarowym symbolem kary, nie zaś samą karą.

Śmierć przede wszystkim, poprzez swój wymiar ostateczny, swą nieodwracalność i nieodwołalność, symbolizuje nieuchronność kary.

Wyraża czysto ludzkie pragnienie sprawiedliwości, niemożliwość uniknięcia kary i równość wobec prawa wszystkich obywateli.

Niespełniona przez skorumpowaną policję, prokuraturę i sądownictwo idea elementarnej sprawiedliwości znajduje ucieleśnienie właśnie w osobie Likwidatora. Nie da się go przekupić, nie można złagodzić jego wyroku (no, chyba że jest się lewicowym ekstremistą) ani uniknąć kary, zaś po fizycznej eliminacji nie da się skazanego przywrócić do życia (choć w historii ludzkości był ponoć precedens). Jego decyzje są ostateczne i nieodwołalne, jak śmierć właśnie.

Dlatego zwały trupów przewalające się przez karty komiksu nie świadczą o morderczych fantazjach Dąbrowskiego, ale o ogromie zła i podłości po brzegi wypełniających współczesny świat. Można się nie zgadzać z poglądami Dąbrowskiego, można nie akceptować proponowanych przez niego rozwiązań skrajnego ekologizmu, ale nie można lekceważyć krytyki społeczeństwa i systemu przedstawionego na kartach komiksów. Tym bardziej że nasza ponura codzienności co rusz dostarcza dowodów na prawdziwość wizji autora, ba, czasem znacznie te ponure wizje przerasta.

„Likwidator” to komiks z krwi i kości, to sama esencja komiksu. Dąbrowski, wykorzystując możliwości tego nośnego medium, przemyca do popkultury idee ważkie, buntownicze, rewolucyjne. Jak sam mówi w wywiadzie dla „Ślizgu”: „Przyznam szczerze, że moje komiksy to dywersja kulturalna. Żyjemy w czasach wojny kulturowej, dlatego trzeba wykorzystywać wszelkie środki”.

Komiks ten zmusza do refleksji, do zastanowienia się nad kondycją człowieka i cywilizacji ludzkiej, do spojrzenia w przyszłość i uświadomienia sobie otchłani, w kierunku której nieuchronnie zmierzamy. „Generalnie jest to komiks nastawiony na prowokowanie [...] nie sposób mieć poglądy takie jak Likwidator, ale mniej więcej ten odcień”.

Likwidator od przeszło dziesięciu lat walczy na froncie, który większości naszym twórcom mainstreamowym nawet nie zdążył się jeszcze przyśnić. Miałkość i nijakość współczesnej literatury głównego nurtu w zderzeniu z tym komiksem zostaje boleśnie obnażona.

Aby nie popadać w skrajną euforię i przesadny huraoptymizm, dodam łyżeczkę dziegciu do tej beczki miodu i napiszę, że trafiają się w komiksie krzywo narysowane ramki, zaś niekiedy dymki, zwłaszcza te, w których jest dużo tekstu, za bardzo dominują nad całością kadru.

Robert Zaręba "Magazyn Fantastyczny"

I FESTIWAL KOMIKSU HISTORYCZNEGO

2011-06-25T09:27:00.000-07:00

I Festiwal Komiku Historycznego za nami. Dobrze przygotowana, bezpretensjonalna impreza o ogromnym potencjale, na który składa się nie tylko rosnące z każdym rokiem zainteresowanie czytelników komiksem historycznym, ale również nieproporcjonalny do innych imprez komiksowych odsetek uczestników poniżej 20 roku życia. Chyba na żadnym z dotychczasowych festiwali (a jeżdżę na wszystkie dwa ważniejsze w ramach pokuty za wydawanie komiksów) nie widziałem tylu dzieciaków samodzielnie kupujących komiksy, co właśnie tu, a już Papcio Chmiel poruszający się żwawo po swojej wystawie w otoczeniu wianuszka kilkunastoletnich skrzatów płci obojga wzruszył mnie do głębi.

Na Festiwalu był obecny Zygmunt Similak, który z rąk organizatorów, czyli: Instytutu Pamięci Narodowej, Muzeum Powstania Warszawskiego, Narodowego Centrum Kultury oraz Coyot Presents otrzymał wyróżnienie „za całokształt pracy twórczej i artystycznej”. Wyróżnienie to jest tym cenniejsze, że pan Zygmunt otrzymał je w towarzystwie nie kogo innego, jak samego Henryka Jerzego Chmielewskiego, czyli wspomnianego wyżej, popularnego Papcia Chmiela.

Pan Zygmunt podpisuje jeden z komiksów wydanych w ramach STREFY KOMIKSU z okazji historycznego, pierwszego festiwalu poświeconego komiksowi historycznemu.

Oto okładki komiksów. Więcej na blogu STREFY KOMIKSU:

http://strefakomiksu.blogspot.com/

Mam również nadzieję, ze prowadzone przeze mnie warsztaty z panem Zygmuntem dotyczące jego twórczości przypadły do gustu uczestnikom i przy następnej okazji przyciągną większą liczbę fanów opowieści rysunkowych.

KAMIEŃ PRZEZNACZENIA - Tomasz Kleszcz

2011-04-22T01:27:00.000-07:00

„Kamień przeznaczenia” Tomasza Kleszcza już od kilku dni w dystrybucji. Cieszy fakt, że komuś chce się jeszcze w tym kraju tworzyć porządnie narysowany komiks środka z sensowną, przemyślaną fabułą i realistycznymi rysunkami. Nie to, aby deformacje w komiksach jakoś mi przeszkadzały, wprost przeciwnie, ale ich nadreprezentacja we współczesnym polskim komiksie zaczyna mocno irytować.

Komiks Tomka to ważny krok w kierunku przywrócenia właściwych proporcji między komiksem środka, a jego peryferiami.

MROK: KRWAWE ŻNIWO - w dystrybucji

2011-04-09T02:09:00.000-07:00

Od poniedziałku w sprzedaży druga część Mroku!
Poniżej podstawowe informacje o komiksie.

Tytuł: MROK 2: Krwawe żniwo
Scenariusz: Robert Zaręba
Rysunki: Nikodem Cabała, Artur Chochowski, Zygmunt Similak, Tomasz Kleszcz
Okładka: Patryk Cabała, Nikodem Cabała
Wydawca: Wydawnictwo Roberta Zaręby
Data wydania: kwiecień 2011
Liczba stron: 52
Format: A4
Okładka: miękka, kolorowa
Papier: offsetowy 100g
Druk: czarno-biały
Cena: 21,99 zł

MROK: KRWAWE ŻNIWO

2011-03-20T09:42:00.000-07:00

Prace nad komiksem „MROK: KRWAWE ŻNIWO” dobiegły końca. Zanim wrzucę okładkę, zapraszam do zapoznania się z sylwetkami twórców:

Nikodema Cabały: http://strefakomiksu.blogspot.com/2011/02/mrok-krwawe-zniwo-promo-1.html

Artura Chochowskiego: http://strefakomiksu.blogspot.com/2011/02/mrok-krwawe-zniwo-promo-2.html

Zygmunta Similaka: http://strefakomiksu.blogspot.com/2011/03/mrok-krwawe-zniwo-promo-3.html

Tomasza Kleszcza: http://strefakomiksu.blogspot.com/2011/03/mrok-krwawe-zniwo-promo-4.html

AHU! AHU! AHU!

2011-02-21T14:46:00.000-08:00

Zjazd z Kotelnicy bez jednego wyglebienia jest dla mnie równoznaczny z zakończeniem nauki podstaw jazdy na desce. Koszta własne, to: nadwyrężone ścięgno w lewej dłoni, dwa wybite palce prawej i siniak wielkości połowy prawego pośladka na wyżej wspomnianym.
Teraz dwa sezony szlifowania zdobytych tej zimy umiejętności i będę śmigał, że hej!

Wiesław Lipecki w sieci!

2011-01-17T22:58:00.000-08:00

Polecam stronę http://www.lipecki.myszkow.cal.pl/ wieloletniego współpracownika "Magazynu Fantastycznego", "Twojego Dowcipa", "Mister Dowcipa" i "Strefy Komiksu" (występ w albumie pt." Tod Robot").
Pan Wiesław od lat należy do czołówki polskich satyryków, czego dowodem są liczne nagrody, jakie zdobywa na różnorakich festiwalach i konkursach.

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU!

2010-12-31T07:30:00.000-08:00

I w prezencie rysunek Artura Chochowskiego.

Powrót do przeszłości.

2010-12-27T01:08:00.000-08:00

Miałem nadzieję skrobnąć parę słów z wrażeń po lekturze "Świętego Geneta", ale póki co, nie da się :)
Powieści autora "Dziennika złodzieja" czytałem kilkanaście, kilkadziesiąt lat temu i niestety, zanim siądę do Sartre'a, musze je sobie wszystkie przypomnieć ("kurde bele" - jak mawiał Lobo - myślałem, że lektury z wczesnej młodości czyta się ponownie dopiero na satrość, a nie w sile wieku, ale trudno, w tym przypadku na pewno warto). A zacząłem od "Matki Boskiej Kwietnej".

Święty Genet

2010-12-21T15:37:00.000-08:00

Już mam!
Jeden z najwspanialszych umysłów XX wieku analizuje twórczość jednego z najwybitniejszych pisarzy XX.
Czekałem na tę książkę 30 lat i się doczekałem :)
Jeszcze tylko 60 stron "Jestem komunistyczną baba" Lungu i biorę się za Sartre'a.
(Jeśli ktoś nie ma jeszcze gwiazdkowego prezentu, niech śmiga do dobrej księgarni).

30 numer "Twojego Dowcipa" już w kioskach!

2010-12-11T01:07:00.000-08:00

"STREFA KOMIKSU" ZAPRASZA

2010-04-21T12:45:00.000-07:00

W najbliższy weekend zapraszamy do naszego stoiska na giełdzie Komiksowej Warszawy,

Artur Chochowski będzie promował swoją antologię. Dla pierwszych 30 klientów ma wspaniały prezent,

a jest nim płyta DVD z jego animacjami.

Kolejnym prezentem ze "Strefy Komiksu" będzie dołączona do komiksu "Triumwirat - Mag" powieści "Triumwirat" (także dla pierwszych 30 klientów).

Na naszym stoisku będzie można nabyć w atrakcyjnej cenie komiks "NEW BRITISH COMICS 1"

i "NEW BRITISH COMICS 2".

Przez cały czas trwania imprezy, czyli w sobotę i niedzielę na stoisku będzie obecny Artur Chochowski,

zaś w sobotę także ja.

Zimowy "Twój Dowcip" już w kioskach.

2010-03-18T00:56:00.000-07:00

Przyznam, że martwiła mnie okładka pierwszego w tym roku numeru "Twojego Dowcipa". Tradycyjnie dostaliśmy miesięcznego poślizgu, a tu na okładce bałwany... Na szczęście zima zachowała się w tym roku rozsądnie i poczekała na nas, a Warszawa powitała mnie w poniedziałek trzydziestocentymetrową warstwą śniegu.
W tym numerze witamy nowego rysownika, Tomka Pastuszkę, którego rysunki zapewne przypadną Wam do gustu, a także komiks o Miłoszu, przeniesiony z "Magazynu Fantastycznego". Miłosz jest postacią autentyczną (o czym mieli się okazję przekonać liczni "napakowani" fani komiksu na ostatnim MFK w Łodzi, którzy przegrali wyścig na kajakach ze szczupłym dwunastolatkiem) a wszystkie jego przygody w całości są oparte na faktach. Komiksy o nim rysował już Artur Chochowski i Zygmunt Similak, a kilka następnych odcinków narysuje Ryszard Dąbrowski.
.

(Miłosz leży na murawie, pierwszy od lewej.)

Oto okładka piewszego w 2010 roku numeru pisma, w którym znajdziecie kilka pasków komiksowych, dziesiątki rysunków satyrycznych i setki dowcipów. Zapraszamy do lektury.

Coś do poczytania

2010-03-04T12:43:00.000-08:00

Coś do poczytania
http://www.komiks.gildia.pl/prasa/strefa-komiksu/14/recenzja
i coś do oglądania (tylna strona okładki komiksu "Zawisza Czarny" Zygmunta Similaka.
.

Wspomnień czar

2010-03-03T00:46:00.000-08:00

Najnowszy epizod "Przygód Leszka" opublikowany na blogu "Ziniola' przypomnial mi, że jakieś 12-15 lat temu zrobiłem taki rysunek:
.

- CHCIAŁ Z PIANKĄ, BĘDZIE MIAŁ Z PIANKĄ!

Rysunek ten został opublikowany w "Mister Dowcipie" i wpadł w oko mojej znajomej pracującej w Sanepidzie. Pani ta uświadomiła mnie, że ślina w kawie czy potrawce, to nie jest jeszcze największe zło, jakie może nam się przytrafić. Opowiedziała mi historię, na podstawie której zostal zrobiony ten fragment "Mroku": http://www.magazynfantastyczny.pl/index.php?rs=galeria&nr=29

Knajpka, w której zdarzenie miało miejsce już nie istnieje, ale ci sami ludzie prowadzą inny punkt gastronomiczny, w bardzo ruchliwym puncie w mieście. Często przechodząc obok zastanawiam się, czy dalej wzbogacają potrawy o nieszablonowe dodatki, czy już z tego wyrośli.

Spis treści 17 numeru "MF"

2010-02-10T05:14:00.000-08:00

W przyszłym tygodniu do dystrybucji trafi 17 numer "MF".

Oto spis treści i okładka autorstwa Mariusza Gandzela.

.
OPOWIADANIA
WIĘZIEŃ UPADŁEGO DUCHA - Sebastian Uznański
ODŚWIEŻONY UMYSŁ - Jakub Jałowiczor
PŁASZCZYZNA STYCZNOŚCI - Piotr Iwaszkiewicz
POTWORY - Artur Wierzchowski
CICHA NOC - Wojciech Kobyliński
YORLE I SREBRNY WILK - Paweł Lach
GALAKTYCZNY ZWIAD - Damian Szymczak
PUBLICYSTYKA
ŻYJĄC W PRZYSZŁOŚCI- Andrzej Pilipiuk
PÓŹNE SNY - Maciej Pałka
ADAM WIŚNIEWSKI-SNERG - Dariusz Bitner
DETEKTYW W PELERYNIE - Przemysław Mazur
WIZJE ZAMIESZKAŁYCH ŚWIATÓW POZAZIEMSKICH - Zbigniew T. Dworak
RECENZJE
ZAKSIEGOWANI Jakuba Małeckiego - Anna Marzec
LABIRYNTY Michała Cetnarowskiego - Anna Marzec
DZIKUS Davida Almonda - Anna Marzec
OKO JELENIA Andrzeja Pilipiuka tom 1 i 2 - Anna Marzec

PREZENTACJE
PANDERGAST Łukasza Śmigla
CITY 1 Antologia polskich opowiadań grozy
MAKABRESKI Dawid Kain
WYWIAD „MF”
DORYCH KSIĄŻEK JEST MASA z Andrzejem Pilipiukiem rozmawia Robert Zaręba

Internetowy pył

2010-01-29T08:50:00.000-08:00

Zapraszam do lektury kilku tekstów dotyczących "Strefy Komiksu" i nie tylko.

Wywiad ze mną przeprowadzony przez Dominika Szcześniaka z "Ziniola".
http://ziniol.blogspot.com/2010/01/wywiad-z-robertem-zareba.html

Podsumowanie roku 2009 w "Strefie Komiksu" na "Kolorowych Zeszytach".
http://kolorowezeszyty.blogspot.com/2010/01/357-rok-2009-okiem-wydawcy.html

Kilka recenzji w magazynie "Splot":
http://splot.art.pl/e-splot/792/wszystkie-grzechy-apokalipsy
http://splot.art.pl/e-splot/758/piaskownica-i-hitlerowcy
http://splot.art.pl/e-splot/756/odyseja-kosmiczna-po-polsku

Oraz recenzja z "Ziniola".
http://ziniol.blogspot.com/2010/01/historie-okupacyjne-similak.html
.

TRIUMWIRAT - MAG już w księgarniach

2010-01-18T04:52:00.000-08:00

Od dziś jest dostępny w dystrybucji nowy numer Strefy Komiksu.

TRIUMWIRAT - MAG" jest drugim tomem trylogii będącej adaptacją powieści Roberta Zaręby pod tym samym tytułem. Podobnie jak pierwszy tom pt. "TRIUMWIRAT - SMOK" komiks ten można odczytać dwojako; dosłownie i symbolicznie. W pierwszym przypadku otrzymujemy wartką, pełną humoru i zaskakujących puent opowieść fantasty przeznaczoną dla czytelnika w każdym wieku. Jeśli jednak bardziej wyrobiony czytelnik wniknie nieco głębiej w materię komiku, czeka go wiele miłych niespodzianek.

Autorem rysunków do komiksu jest Zygmunt Similak, rysownik znany z publikacji niezliczonych rysunków humorystycznych, pasków i stripów komiksowych w wielu pismach satrycznych oraz publikacji komiksów takich jak: "Bitwa pod Grunwaldem", "Zawisza Czarny", "Historie Okupacyjne", "Gang Mister Dowcipa", "Przygody Miłosza".

Autorem okładki jest Artur Chochowski.

Scenariusz: Robert Zaręba.

Rysunek: Zygmunt Similak

Data wydania: styczń 2010

Liczba stron: 44

Format: A4

Oprawa: miękka

Papier: kreda 150g

Druk: kolor

Dystrybucja: księgarnie, sklepy internetowe, własna

Cena z okładki: 29,90

A oto trzy przykładowe plansze komiksu.

.

.

Antologia komiksowa Artura Chochowskiego

2009-12-28T12:53:00.000-08:00

Z wielką przyjemnością prezentuję kolejną okładkę komiksu planowanego na marzec 2010. Tym razem jest to komiks radomskiego twórcy, Artura Chochowskiego, bez wątpienia jednego z najbardziej utalentowanych komiksiarzy młodego pokolenia. Album jest podsumowaniem dotychczasowych osiągnięć autora na polu komiksu.
Czytelnicy “Magazynu Fantastycznego” znają go z licznych nastrojowych ilustracji i komiksów, zaś czytelnicy “Strefy Komiksu” z shortów publikowanych w antologiach (“Antologia Komiksu Polskiego”, “Antologia SF”, “Tod Robot ”). Artur jest też współautorem dwóch shortów komiksowych o Likwidatorze, jednego do antologii “Likwidator - Alternative część 1” (do mojego scenariusza) oraz do albumu “Likwidator – Sprzątanie Polski” do scenariusza Ryszarda Dąbrowskiego.
.

4/2009 numer "Twojego Dowcipu" już w kioskach.

2009-12-23T02:24:00.000-08:00

Kolejny numer TD w kioskach, a w nim setki dowcipów i rysunków satyrycznych.

Ponury Żniwiarz

2009-12-18T08:52:00.001-08:00

.
Plansza dla tych sympatyków "Strefy Komiksu", którzy lubią duże i ładne rysunki.
Jest to 23 strona komiksu "Triumwirat - Mag" autorstwa Zygmunta Similaka.

Autobiografia Zygmunta Similaka w natarciu

2009-12-07T12:38:00.000-08:00

Dla tych wszystkich, którzy nabyli pierwszy tom autobiografii Zygmunta Similaka pt. "Historie okupacyjne" mam świetną wiadomość. Autor właśnie minął półmetek prac nad drugą częścią autobiografii, pt. "W cieniu gwiazdy".

Poniżej prezentujemy wstępny projekt okładki autorstwa Zygmunta Similaka (rysunek) i Artura Chochowskiego (kolor).

Albumy są pierwszymi w Polsce autobiografiami komiksowymi obejmującymi lata okupacji i stalinizmu.

16 numer "MF" już w kioskach i empikach.

2009-12-04T07:15:00.000-08:00

Zapraszamy do lektury kolejnego numeru "MF", który właśnie trafił do dystrybucji. Autorem okładki jest Mariusz Gandzel.

OPOWIADANIA

KLĄTWA z o.o. - Łukasz Śmigiel
DRUGI GŁOS - Marcin Moń
ROKU PAŃSKIEGO... - Filip Król
ROZMOWA Z POETĄ - Piotr Mirski
CAŁE MNÓSTWO MOŻLIWOŚCI - Maciej Musialik
MOJE WATERLOO - Marcin Szerenos
Z KRWI I OGNIA - Henryk Tur
REALITONAUTA - Tomasz Wojtaś
PIWNICA PEŁNA POCIECH - Maciej Bartosz Kruk
TRÓJKĄT - Kazimierz Kyrcz & Łukasz Śmigiel
ROZMOWA ZE ŚWIĘTYM MIKOŁAJEM - Robert Zaręba

PUBLICYSTYKA

ODTWARZANIE HISTORII - Andrzej Pilipiuk
W ŚWIECIE PARADOKSÓW - Zbigniew T. Dworak
TRZECIA DROGA NETOSAPIENS - Marcin Szerenos
SZMARAGDOWY KOSMOS - Przemysław Mazur

RECENZJE

SIEDLISKO - Michał Gołębiowski

WYWIAD „MF”

KYRCZ & CICHOWLAS - Anita Blaszkowska

KOMIKS

MIŁOSZ – REFLEKS I INTUICJA – Zygmunt Similak / Robert Zaręba

STREFA KOMIKSU na MFK w Łodzi

2009-09-18T23:25:00.000-07:00

Z okazji nadchodzacej imprezy "Strefa Komiksu" wzbogaci się o kolejny projekt. Będzie to komiks autobiograficzy Zygmunta Similaka, obejmujący lata okupacji, którą autor spędził na łódzkim Widzewie oraz w podłódzkim Tuszynie.

Więcej informacji na temat komiksu niebawem, a na razie prezentujemy roboczą wersję okładki.

Rysunek na okładce: Zygmunt Similak

Kolor: Artur Chochowski

Kolejny TD w kioskach

2009-09-16T00:23:00.000-07:00

Na początku miesiąca do dystrybucji trafił kolejny numer "Twojego Dowcipa". Zapraszamy do lektury.

Okładka 15 numeru MF

2009-05-23T11:01:00.000-07:00

Oto okładka 15 numeru "Magazynu Fantastycznego" autorstwa Mariusza Gandzela.

SPIS TREŚCI

OPOWIADANIA

MOTYLE - Tomasz Kaczmarek
VOX DEI - Grzegorz Gajek
LEGENDA - Waldemar Tomczyk
ŚLEDZTWO - Łukasz Śmigiel
PIES I DUSZE ŁOTRÓW - Andrzej Sawicki
BRUDOWNIK - Michał Gacek
BEŁKOT ZACZYNA SIĘ W SOBOTĘ - Dorota Kotwica &Kazimierz Kyrcz
OCZY, KTÓRE WIDZĄ - Henryk Tur

PUBLICYSTYKA

KTO TO JEST BOHATER - Andrzej Pilipiuk
NAWET W SCIENCE FICTION NIE MOŻNA WYJŚĆ POZA SWÓJ CZAS
Zbigniew T. Dworak
W GŁĄB DUSZY NIETOPERZA - Michał Chudoliński
NASZ PRZYJACIEL ANDRZEJ NEKANDA-TREPKA - Zbigniew T. Dworak

RECENZJE

TWARZ SZATANA - Piotr Pocztarek
TETRALOGIA STEPHENIE MEYER - Anna Maj

PREZENTACJE

HEKATE Pawła Kempczyńskiego
MUCH I DATERIA Wiesława Waszkiewicza
ZA GARŚĆ CZERWOŃCÓW Roberta Forysia

KOMIKS

MROK 2 - GRUBY (fragment) - Robert Zaręba / Artur Chochowski
MIŁOSZ - TE DNI - Robert Zaręba / Zygmunt Similak

Kolejny TD gotowy

2009-05-14T09:11:00.000-07:00

W przyszłym tygodniu do dystrybucji trafi kolejny numer "Twojego Dowcipa".

Miłej lektury :)

Magazyn Fantastyczny nr 14 już w kioskach.

2009-03-30T03:04:00.000-07:00

SPIS TREŚCI

OPOWIADANIA
POTWÓR - Oskar Orzechowski
DOMINI CANI - Jacek Bedla
PREMIA - Krzysztof Janicki
DEUS ET MACHINA - Krzysztof Litwinowicz
ROLF, DIABEŁ I CZARNA WIEŻA - Paweł Lach
WŁAMYWACZ NA LATAJĄCYM WOZIE - Magdalena Wolff
SYNOWIE KAINA - Grzegorz Gajek
PORNO GORE - Krzysztof Koćma
PRODUCENT - Anna Grędzik
ALBUM BLADEJ PAMIĘCI - Krzysztof Maciejewski
TAM, GDZIE ZACZYNA SIĘ WIECZNOŚĆ - Artur Rafał Skowroński
GRZECHOTNIK - Tomasz A. Morris

PUBLICYSTYKA
FANTASTYKA OSTOJĄ NORMALNOŚCI - Andrzej Pilipiuk
FANTASTA I LIRYK CZYLI ŚWIATY NA DŁONIACH - Zbigniew T. Dworak
UTOPIA - Jakub Roknicki
KOMIKS PEŁNĄ PIERSIĄ - Karol Wiśniewski
RZEMIEŚLNICY MAJĄ PRAGMATYCZNE MARZENIA - z Andrzejem Pilipiukiem rozmawia Robert Zaręba
RECENZJE
MISTERIUM - Robert Zaręba
HARD BOILED - Karol Wiśniewski
PRZEMYTNIK CUDU - Anna Maj
WĄSKA ŚCIEŻKA CZAROWNICY - Anna Maj
ALICJA - Anna Maj

GALERIA „MF”
Mariusz Gandzel

KOMIKS
MIŁOSZ - SIŁA LOGIKI - Robert Zaręba / Zygmunt Similak

Twój Dowcip już w kioskach

2009-03-03T06:26:00.000-08:00

No, nareszcie.

Strasznie mi się dłużyły prace, ale mam dla czytelników dobrą wiadomość.

Ten, a także trzy następne numery "Twojego Dowcipu" zostały wydrukowane w nowej drukarni, co zdecydowanie poniosło jakość edytorską gazetek, szczególnie na stronach w kolorze.

A w środku tradycyjnie kilkadziesiąt rysunków satyrycznych, setki dowcipów, kilka pasków komiksowych.

Zapraszam do lektury.

"Apokalipsa część 2"

2008-12-28T03:22:00.000-08:00

W poniedziałek do dystrybucji trafi pierwszy z ośmiu zaplanowanych na rok 2009 numerów

"Strefy Komiksu" zatytułowany: "Apokalipsa część 2".

SPIS TREŚCI

SMĘTARZ

scenariusz: Mariusz Zawadzki, Dismas, rysunki: Dismas

POWRÓT TATY

scenariusz: Robert Zaręba, rysunki: Paweł Gierczak

PUSTE NIEBO

scenariusz: Michał Lebioda, rysunki: Rafał Bąkowicz

MISTERIUM

scenariusz i rysunki: Adam Święcki

GENERALISSIMUS

scenariusz i rysunki: Zygmunt Similak

PRAWO NATURY

scenariusz i rysunki: Karol Łukasiewicz

PEJZAŻ POSTAPOKALIPTYCZNY

rysunki: Mariusz Gandzel

MESJASZ

scenariusz: Robert Zaręba, rysunki: Jacek Brodnicki

STARE WARY

txt: Michał Gałek, gfx: Arkadiusz Klimek, kolor: Tomasz Jędrzejowski

ZALOTNIK

scenariusz i rysunki: Marek Dąbrowski

ODDECH

scenariusz i rysunki: Adam Święcki

PRZEBUDZENIE (fragment)

scenariusz i rysunki: Sławomir Wolicki

ZAGRODA

scenariusz: Michał Mierzwa, ołówek: Karol Łukasiewicz, tusz: Karol Pietrucha

PACZKA DO PANA

scenariusz: Tomasz Sęk, Hubert Ronek, rysunki: Hubert Ronek

LIŚĆ

scenariusz: Marcin Rudowski, rysunek: Marek Rudowski

ZMIERZCH

scenariusz i rysunki: Paweł Gierczak

autorem okładki jest Tomasz Biniek

10/10 - "Apokalipsa część 1"

2008-12-15T09:21:00.000-08:00

Jakiś czas temu dla potrzeb “Magazynu Fantastycznego” przygotowałem ranking 10 najlepszych polskich shortów komiksowych powstałych pod koniec XX i na początku XXI wieku. W tym celu jeszcze raz przejrzałem wszystkie dostępne mi materiały i przekopałem się przez zasoby Internetu. Kiedy ranking był gotowy i gdy uzyskałem zgodę większości autorów na opublikowanie fragmentów prac okazało się, że w międzyczasie wyodrębniliśmy “Strefę Komiksu” z “Magazynu Fantastycznego”. Naszym zamiarem było stworzenia nowego magazynu komiksowego, który początkowo miał obywać się bez publicystyki.
Ranking 10/10 trafił więc do szuflady.
Do rankingu wróciłem po kilkunastu miesiącach i nagle nabrałem ochoty, aby wszystkie te shorty wydać na papierze w formie antologii tematycznej, a że właśnie nad taką antologią pracowałem, wystarczyło wspomniane prace do niej dołączyć. Tak się bowiem szczęśliwie złożyło, że wszystkie w jakiś sposób do tematu zagłady nawiązują, przy czym zagłada jest tu rozumiana szeroko, zarówno w wymiarze globalnym jak i lokalnym czy wręcz jednostkowym.
Album zatytułowany „Apokalipsa” w swojej pierwszej części zawiera prace z mojego rankingu 10 najlepszych shortów komiksowych powstałych na przestrzeni ostatnich 10 lat. Są tu shorty znane czytelnikom z różnych zinów i magazynów komiksowych (a także literackich). Kolejność zamieszczanych prac jest zupełnie przypadkowa, gdyż uważam, że cała dziesiątka to absolutne debeściaki.
Na drugą część antologii, która opuści drukarni przed końcem tygodnia, złożą się komiksy

w większości powstałe z myślą o publikacji w „Magazynie Fantastycznym” i „Strefie Komiksu”,

a także te, które napłynęły do mnie w ostatnich miesiącach.

SPIS TREŚCI

APOKALIPSA WEDŁUG ŚWIĘTEGO MNIE - scenariusz i rysunki: Rafał Bąkowicz
(Internet - 2008)

PASAŻER 47 - scenariusz: Krzysztof Kałuszka, rysunki: Mariusz Zawadzki
(Demony Seksu - 2006)

REMO - scenariusz i rysunki: Paweł Gierczak
(Wędrówki po mieście cyborgów - 2004)

ŻYCZENIE - scenariusz i rysunki: Karol „KRL” Kalinowski
(Produkt - 2003)

CO BY BYŁO GDYBY... - scenariusz: Patryk Cabała, rysunek: Nikodem Cabała
(Magazyn Fantastyczny - 2005)

MARIONETKI - scenariusz i rysunki: Krzysztof Wyrzykowski
(Kontra - 1999)

PLAC ZABAW - scenariusz i rysunki: Karol „KRL” Kalinowski
(Produkt - 2003)

BEZBÓL - scenariusz i rysunki: Filip Myszkowski
(Tfur - 2006)

LIKWIDATOR I LITERACI - scenariusz i rysunki: Ryszard Dąbrowski
(Lampa - 2005)

THE END - scenariusz i rysunki: Zygmunt Similak
(Mister Dowcip - 2005)

Autorem okładki jest Mariusz Gandzel.

Różne krótkie

2008-12-10T13:49:00.000-08:00

Do dystrybucji trafił dziewiąty numer “Strefy Komiksu” (drugi po albumie Macieja Łosia komiks autorski). Tym razem swoje prace zaprezentuje twórca “Likwidatora”, Ryszard Dąbrowski.
Album gromadzi w jednym miejscu prace dotychczas rozproszone po licznych magazynach, czasopismach i gazetach codziennych.
W liczącym 80 stron albumie znalazło się 7 komiksów różne długości (więcej niż jednostronicowych), 17 komiksów jednoplanszowych, 21 pasków komiksowych, około 20 rysunków satyrycznych, a także liczne projekty postaci do różnych komiksów Dąbrowskiego.

Scenariusz: Ryszard Dąbrowski, Michał “Śludziu” Śledziński, Kazimierz Malinowski, Paweł Siennicki, Szymon Surmacz.
Rysunek: Ryszard Dąbrowski
Data wydania: grudzień 2008
Liczba stron: 80
Format: A4
Oprawa: miękka
Papier: kreda 130g
Druk: czarno-biały
Dystrybucja: księgarnie, sklepy internetowe, własna
Cena: 24,90 zł.

recenzje vs. polecanki

2008-11-23T09:08:00.000-08:00

Dominik Szcześniak na blogu “Ziniola” napisał: Obecnie, w dobie łatwego dostępu do internetu (...) internetowe magazyny poświęcają najwięcej miejsca autolansowi oraz paranoidalnym ucieczkom od nazywania swoich recenzji "recenzjami". A że jest on jednym z nielicznych recenzentów, których szanuję, więc mu odpowiem.
Otóż odnoszę wrażenie, że wypowiedź ta jest pokłosiem usunięcia mojego wpisu na tym blogu, a dotyczącego mojej opinii na temat dziewięciu stron pewnego komiksu. Jak zwykle diabeł tkwi w szczegółach czyli w różnych definicjach pojęcia recenzja.
W tekście “Polecanki-Dymanki” (który likowałem) podałem za “Słownikiem języka polskiego” definicję recenzji, że jest to: "krytyczna i objaśniająca ocena dzieła".
Mój wpis na blogu dotyczący owego komiksu spełniał tylko pierwszą część definicji i to wyłącznie w aspekcie logiki wydarzeń na pierwszych dziewięciu stronach komiksu. Nie poruszałem innych aspektów, niczego nie objaśniałem i niczego nie interpretowałem.
Nie jest on więc recenzją dlatego, że ja tak chcę, ale dlatego, że nie spełnia wymogów formalnych.
I wyleciał, gdyż niektórzy zaczęli go traktować właśnie jak recenzję, a to tak, jakby mieć pretensję do krowy, że nie umie fruwać.
Zaskoczyło mnie, że forumowicze tego nie rozumieli.
A nie rozumieli, gdyż najprawdopodobniej nie korzystali ze słownika, ale wklepali hasło recenzja w wyszukiwarce internetowej, gdzie jako pierwszy wyświetla się adres do następującej definicji:
Recenzja – krytyczne lub pozytywne omówienie utworu artystycznego lub naukowego, którego celem jest poddanie ocenie wartości tego dzieła w oparciu o powszechnie przyjęte kryteria lub w sposób czysto subiektywny.
Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znikł zapis o objaśniającej roli recenzji. Recenzent nie musimy więc niczego objaśniać, analizować, interpretować. Mało tego, za przyczyną owego mitycznego "lub" już nawet nie musi kierować się żadnymi konkretnymi kryteriami, wystarczy jego czysto subiektywna ocena. Z głowy czy z dupy, bez znaczenia.
W takim ujęciu każda krytyczna wypowiedź jest recenzją.
Mamy więc dwie szkoły i nie mnie rozstrzygać, która jest pełnoprawna.
Tylko od redaktorów magazynów, portali, serwisów, blogów, itd. zależy, którą będą respektować.
Jedyne co ja mogę zrobić, to recenzje spełniające wymogi definicji podanej przez “Słownik języka polskiego” nazywać recenzjami, a pozostałe polecankami bądź opiniami.
I to chyba tyle.

13 numer "Magazynu Fantastycznego"

2008-10-19T03:25:00.000-07:00

Numer 13 jest już wydrukowany i przed 21. listopada trafi do kiosków Ruchu i saloników Empiku.
Tym numerem powracamy do pierwotnego formatu pisma, ale dostosowanego do potrzeb czytelników.
Z ponad czterdziestu stron komiksu w pierwszych numerach pisma zostanie zaledwie kilka (w obecnym numerze tylko jedna), a i to niemal wyłącznie o charakterze informacyjnym (będą tam materiały promujące "Strefę Komiksu"). Dzięki temu, mimo, iż pismo będzie miało mniej stron, czytelnicy dostaną więcej literatury. Czyli i wilk syty i owca cała.
Wszystkie teksty, które dostały kwalifikację do druku, a nie zmieściły się w numerze 13, zostały przesunięte do następnego numeru.
Oto projekt okładki, której autorem jest radomski twórca komiksowy Paweł Sambor.

A oto pełny spis treści numeru 13.

OPOWIADANIA
OCHWAT - Andrzej Pilipiuk
SMAK DESZCZU - Henryk Tur
IN ODORE SANCTITATIS - Piotr Patykiewicz
BIAŁE RĘKAWICZKI - Szczepan Grzybowski
RZEKŁ MI, NIE BÓJ SIĘ - Tomasz Wojtaś
GDZIE ANIOŁ NIE MOŻE... - Michał Galczak
12GX/1264/C/49876 - Artur Wierzchowski
EPOKOWE ZMIANY - Artur Wierzchowski
WYPUŚĆCIE MNIE! - Artur Wierzchowski
KOSMATE MASZYNY - Tomasz Kaczmarek
ANIOŁ 2 - POWRÓT - Marcin Szerenos
12 GODZIN - Jonasz Trzytysiącecztery
Z INNEJ BAJKI - Krzysztof Ziembik

PUBLICYSTYKA
DOTKNIĘTY PRAWDĄ ODNAJDZIESZ SIĘ SAM - Zbigniew T. Dworak
BITWY KOSMICZNE NOWEJ GENERACJI - Edvin Volinski
USTANOWIENIE NAGRODY LITERACKIEJ IM. JERZEGO ŻUŁAWSKIEGO - Andrzej Zimniak
PREZENTACJE - „DEMONY” ŁUKASZA ŚMIGLA
PREZENTACJE - „SZLAK” MAGDALENY ZIMNIAK

KOMIKS
OSTATNIE SŁOWA WAMPIRA PRZED ŚMIERCIĄ... - Dariusz Szubryt

Moebius w Strefie Komiksu

2008-10-05T01:06:00.000-07:00

No i po MFK (przynajmniej dla mnie). Komiks Macieja Łosia spodobał się czytelnikom, o czym powiadomili mnie wykupując na pniu niemal połowę nakładu (fakt, niewielkiego, ale zawsze:)

Daje to nadzieję, że nie będzie to ostatnia antologia autorska firmowana przez "Strefę Komiksu".

Podczas trwania giełdy nasze stoisko odwiedziła legenda światowego komiksu, Moebius.

Poniżej kilka fotek z imprezy.

Mistrz i młodzi padawani. Od prawej: Moebius, Nikodem Cabała, Ryszard Dąbrowski.

Ryszard Dąbrowski rozmawia z Moebiusem o "la Likwidatore" (zapis fonetyczny). Najczęściej wydobywającym się słowem z ust Mistrza oglądającego album, było "excellent"!
W pełni podzielam Jego opinię.

Moebius pochyla się nad polskim komiksem ;-)

Komiks Macieja Łosia na MFK w Łodzi

2008-10-02T23:25:00.000-07:00

Autorski komiks Macieja Łosia właśnie opuścił drukarnię.

Obok opowiadań premierowych, znajdą się w nim komiksy znane Wam między innymi z "Magazynu Fantastycznego" i "Strefy Komiksu".

Oto pełny spis treści:

1. Statek, który nie istniał

2. Czas Salamandry.
3. Tomcio Paluch spotyka Guliwera.
4. Kici Gadka.
5. Wigilia Armagedonu.
6. Childebrandt.
7. Ostatni Łaps.
8. Dzień Dobry mr. Giger.
9. Mroczne Wody.
10. Władca Traw.
11. Innsmouth.
12. Oni.
13. Łzy Anioła.
14. Ksiądz.
15. P.U.P.

16. Tod Robot

Dodatkowo w komiksie znajdą się trzy grafiki.

Ze względu na wysokie walory literackie tekstów (rzecz niezwykle rzadko spotykana w polskim komiksie), powinien on być pozycją obowiązkową nie tylko dla komiksiarzy, ale też i dla wszystkich miłośników fantastyki.

Komiks będzie liczył 76 stron w tym 8 w full kolorze.

Szczerze polecam ten komiks.

Strona Jerzego Bułakowskiego

2008-08-15T06:39:00.000-07:00

Z przyjemnością polecam stronę Jerzego Bułakowskiego, gdzie będziecie mogli obejrzeć między innymi grafiki znane niektórym z Was z łamów "Magazynu Fantastycznego" oraz ze stron "Gwiezdnych krucjat".
http://www.reddragon.art.pl/

PSY SZCZEKAJĄ - KARAWANA JEDZIE DALEJ

2008-06-22T04:00:00.000-07:00

W poniedziałek 23.06.2008 roku do sprzedaży trafią dwa kolejne albumy ze "Strefy Komiksu":

"Tod Robot".

Tytuł: Tod Robot
Scenariusz: Łukasz "Boruf" Borowiecki, Jakub "Jonasz 3004" Słowik
Rysunki: Hubert Ronek, Rafał Bąkowicz, Marek Rudowski, Wiesław Lipecki, Mariusz Zawadzki, Adam Święcki, Jacek Brodnicki, Dariusz Szubryt, Maciej Łoś, Tomasz Mering, Nikodem Cabała, Patryk Cabała, Zygmunt Similak, Artur Chochowski, Paweł Sambor, Marta Tyszko, Janusz Kuklewicz, Bartek Żołyński, Jarosław Zieliński, Natalia Nieścior, Łukasz Borowiecki, Ryszard Dąbrowski, Paweł Gierczak, Anastazja Biszkopt, Artur Ganczarek, Krzysztof Rojek.
Wydawnictwo: Wydawnictwo Roberta Zaręby
Liczba stron: 80
Format: A4
Oprawa: miękka
Papier: kreda 150g, offset: 90g
Druk: kolor, czarno-biały
Dystrybucja: księgarnie, internet
ISBN-978-83-86383-25-2
Wydanie: I
Cena na naszej stronie: 24,90 zł

Autorzy komiksu: Łukasz “Boruf” Borowiecki i Jakub “Jonasz 3004” Słowik, wykreowali postać sympatycznego, wrażliwego, nieco zagubionego robota, nieustannie zmagającego się z problemami współczesnej cywilizacji i poszukującego odpowiedzi na najbardziej podstawowe, egzystencjalne pytania.
Na osiemdziesięciu komiksowych planszach plejada znakomitych polskich rysowników prezentuje swoją wizję robota. Tody w ich wykonaniu, w swej zewnętrznej formie, różnią się między sobą tak bardzo, że gdyby nie konsekwencja scenarzystów w konstruowaniu psychologii postaci, moglibyśmy odnieść mylne wrażenie, że mamy doczynienie z różnymi bohaterami. Różnorodność stylów artystycznych, a także całkowita swoboda twórcza pozostawiona rysownikom w podejściu do bohatera komiksu, obok rewelacyjnego scenariusza, jest jedną z największych zalet komiksu.
Dodatkową atrakcją będzie bez wątpienia obszerny wywiad przeprowadzony z głównym bohaterem komiksu, Todem Robotem.
Album jest szóstą (a trzecią w tym roku) pozycją ze "Strefy Komiksu".

"Gwiezdne Bezdroża".

Tytuł: Gwiezdne Bezdroża
Scenariusz: Robert Zaręba, Ryszard Dąbrowski
Rysunki: Ryszard Dąbrowski
Wydawnictwo: Wydawnictwo Roberta Zaręby
Liczba stron: 44
Format: A4
Oprawa: miękka
Papier: kreda 150g
ruk: kolor
Dystrybucja: księgarnie, internet
SBN-978-83-86383-26-9
Wydanie: I
Cena na naszej stronie: 29,90 zł

Satyryczny album autorstwa Roberta Zaręby (scenariusz) i Ryszarda Dąbrowskiego (rysunek, scenariusz) jest zbiorczym wydaniem epizodów, które dotychczas ukazały się w "Magazynie Fantastycznym" (pięć odcinków) oraz "Nowej Fantastyce" (jeden odcinek). Oprócz nieporównywalnego z pierwowzorem poziomu edytorskiego albumu, autorzy przygotowali dla czytelników szereg niespodzianek. W komiksie pojawiły się nowe dymki i elementy graficzne. Dal fanów tej serii odnalezienie 10 szczegółów różniących wydanie gazetowe od albumowego, nie powinno nastręczyć żadnych problemów.
W albumie dodatkowo zamieściliśmy jedną planszę, właśnie powstającego, drugiego albumu serii.

Album jest siódmą (a czwartą w tym roku) pozycją ze "Strefy Komiksu".

TOD ROBOT – skazany na sukces

2008-06-18T00:19:00.000-07:00

Czy ten młody, atrakcyjny robot wielofunkcyjny może ponieść porażkę w stechnicyzowanym i zlaicyzowanym świecie ery betonu, żelaza, krzemu, plastiku i nawozów sztucznych?

Nie, nie może!
Podczas, gdy zblazowani twórcy komiksowi średniego pokolenia zajęli się rysowaniem pamiętników z lat szczenięcych, autorzy Toda Robota wrzucili go w nasze tu i teraz, by na pierwszej linii frontu walczył z absurdami naszej rzeczywistości.
Tod Robot, przedzierając się przez zewłoki niedawnych bohaterów komiksowych pokotem zalegających rynek popkultury, dumnie pręży stalowe podnośniki i z ufnością spogląda w majaczącą na horyzoncie świetlaną przyszłość w kształcie atomowego grzyba.
Co powoduje, że ta niewinna, nieomal naiwna istota przetrwała w brutalnym świecie komiksu, gdzie nawet najwięksi twardziele polskiego undergroundu, zaszyci w rodzinnych sadybach liżą głębokie rany na swym wyolbrzymionym ego lub uciekają myślami (i nie tylko) w odległą przeszłość? W potwornym świecie, w którym nawet dumne Wilqi kryją się przed czytelnikami w przepaścistych zakamarkach wielce podejrzanych instytucji?
Główny konstruktor odpowiedziałby Wam, że to przede wszystkim zasługa płynów nienewtonowskich płynących w jego podsystemach hydraulicznych, które to powodują, że im gorsze warunki zewnętrzne, im większe zamieszanie na rynku komiksowym, tym ruchy robota stają się ostrożniejsze i bardziej zrównoważone, co zapobiega jego nagłemu upadkowi, a wraz z nim dewaluacji autorytetu twórców.
Dalej wymieniłby krzemowy mózg chłodzony ciekłym azotem, odporny na przegrzanie, a co najważniejsze, na gwałtowne uderzenia wody sodowej właściwe młodym bohaterom komiksowym.
W trudnej sztuce przetrwania pomaga stalowy korpus, utwardzony poniżej dolnej linii pleców, czyniący robota odpornym na ataki niedorozwiniętych umysłowo recenzentów, zaś tytanowe podeszwy jego wsporników bez trudu rozdepczą forumowych i blogowych krytykantów (krytycy komiksowi z prawdziwego zdarzenia, jako gatunek niezwykle rzadko występujący w przyrodzie, objęty jest ścisłą ochroną).
Prawdę znajdziecie w naszym komiksie, który już w poniedziałek, dzięki Internetowi, trafi do globalnej dystrybucji, a także wszystkich ośmiu księgarń komiksowych rozsianych na terenie całej Polski!

TOD - tuż, tuż...

2008-06-04T00:31:00.000-07:00

TOD ROBOT

Z chrzęstem metalowych wsporników miażdżących pozostałości białkowej cywilizacji, z syczeniem hydraulicznych podsystemów i jazgotem wirujących tytanowych przekładni, nadchodzi "TOD ROBOT" - ISTOTA stworzona na obraz i podobieństwo swojego białkowego pierwowzoru, przewyższająca go pod każdym nieomal względem, lecz jednocześnie obdarzona jego licznymi wadami. Następca człowieka dumnie bujający się na wyższym szczeblu ewolucyjnej drabiny istot rozumnych.

Autorzy komiksu: Łukasz “Boruf” Borowiecki i Jakub “Jonasz 3004” Słowik, wyciągnęli go z niebytu i wrzucili w naszą współczesność, by zderzył się z uniwersalnymi wartościami naszej cywilizacji i zmierzył z egzystencjalnymi pytaniami dręczącymi wyalienowanego, neurotycznego i nieco zakompleksionego człowieka.

Czy ten obdarzony inteligencją krzemową nadbiałkownik zapobiegnie globalnym kataklizmom, do których tak zwana “inteligencja” białkowa doprowadziła w ciągu zaledwie 200 lat ery przemysłowej?
Czy możliwa jest miłość międzypierwiastkowa, pomiędzy życiem opartym na węglu, a życiem zbudowanym na żelazie i krzemie?
Ile dla robota wart jest seks (w złotówkach, ewentualnie w euro).
Czy robot potrzebuje Boga?
Czy Bóg potrzebuje robota?
Czy Tod Robot miałby coś do zaoferowania Mefistofelesowi?
Czy Tod Robot zaneguje aksjomat Salomona i zbuduje nam autostrady?
Czy ekoterroryści mu na to pozwolą?
Czy Tod Robot odnajdzie kres liczby pi?
Czy za miliard lat przyszli archeolodzy zadadzą sobie pytanie: Co było pierwsze, Tod Robot czy człowiek?

Na te i na wiele innych pytań autorzy komiksu próbują znaleźć odpowiedź, a przecież nawet dziecko wie, że historia nauki i cywilizacji, to nie historia odpowiedzi, ale historia mądrych pytań.
Zapraszamy do lektury komiksu. Oto skład autorów, których prace znajdą się w albumie: Marta Tyszko, Natalia Nieścior, Anastazja Biszkopt, Zygmunt Similak, Wiesław Lipecki, Nikodem Cabała, Patryk Cabała, Hubert Ronek, Artur Chochowski, Maciej Łoś, Ryszard Dąbrowski, Marek Rudowski, Jarosław Zieliński, Paweł Sambor, Janusz Kuklewicz, Paweł Gierczak, Mariusz Zawadzki, Adam Święcki, Rafał Bąkowicz, Tomasz Mering, Jacek Brodnicki, Przemysław Ochnia, Dariusz Szubryt, Bartek Żołyński, Krzysztof Rojek, Artur Ganczarek, Łukasz Borowiecki, Robert Zaręba.

Komiks trafi do dystrybucji pod koniec czerwca.
Album jest szóstą (a trzecią w tym roku) pozycją ze "Strefy Komiksu".

Autorem prezentowanej planszy jest Jarosław Zieliński.

TOD ROBOT: RE-ANIMACJA

2008-05-24T15:46:00.000-07:00

Oto ostateczna wersja okładki komiksu "TOD ROBOT: RE-ANIMACJA".

Komiks będzie zawierał ponad 60 epizodów z tym sympatycznym bohaterem i zostanie podzielony na dwie, mniej więcej równe części. W jednej znajdą się oryginalne prace autorów: Łukasza "Borufa" Borowieckiego i Jonasza Trzytysiącecztery, w drugiej zaś kilkadziesiąt prac narysowanych przez całą plejadę świetnych polskich rysowników. Część z nich poznaliście już w poprzednich numerach "Strefy Komiksu", ale dojdzie wielu nowych, których nazwiska podam niezwłocznie, jak tylko dotrą do nas ostatnie plansze.

Choć czekamy jeszcze na około 20% materiałów (powinny dotrzeć do końa maja), to już teraz mogę posłużyć się kolokwializmem i napisać: efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania :)

Okładka komiksu jest autorstwa Artura Chochowskiego.

Twój Dowcip

2008-05-11T15:12:00.001-07:00

Ruszyły prace nad drugim w tym roku numerem "Twojego Dowcipa".Tym razem będzie na sportowo, oraz jak w każde wakcje sporo dowcipów erotycznych.Do dystrybucji numer powinien trafić w połowie miesiąca.

"Kruca fiks"

2008-04-06T03:27:00.000-07:00

I jeszcze jedna plansza z komiksu "Gwiezdne bezdroża: Błąd. James Błąd", narysowana przez Zygmunta Similaka.
Tym razem strona ósma.

Błąd. James Błąd.

2008-04-03T15:58:00.000-07:00

W oczekiwaniu na 12 numer "Magazynu Fantastycznego", wrzucam pierwszą stronę "Gwiezdnych Bezdroży". Autorem rysunków jest Zygmunt Similak.
Cały epizod będzie liczył 12 stron i jest początkiem pełnometrażowego albumu, który ukaże się w przyszłym roku.

MROK - Krwawe żniwo

2008-04-02T02:39:00.000-07:00

Na WSK kilka osób spytało mnie, co dzieje się z drugą częścią "MROKU". Może mi się tylko wydaje, ale wyczułem w ich głosach zniecierpliwienie.
Chciałbym więc uspokoić wszystkich fanów tego komiksu, że prace trwają.
Pierwszy epizod drugiej części zostanie opublikowany w 13 numerze "Magazynu Fantastycznego", który ukaże się w wakacje.
Drugi album rysuje Artur Chochowski, zaś "gościnnie", w dwunastostronicowym kolorowym epizodzie wystąpi autor rysunków do pierwszej części, Nikodem Cabała.
Poniżej zamieszczam stronę (jeszcze w trakcie pracy) z tego epizodu.

Gwiezdne Bezdroża

2008-03-30T16:48:00.001-07:00

Całość materiałów do 12 numeru "Magazynu Fantastycznego" jest już wydrukowana, bądź przygotowana do druku. Oprócz komiksów. Jak zwykle.
Niektórzy twórcy komiksu poobrażali się na mnie, kiedy zbyt głęboko, według ich mniemania, ingerowałem w ich komiksy. Szkoda więc, że nie widzą w jakim stanie wrócił do mnie po redakcji epizod "Gwiezdnych Bezdroży", który ma się znaleźć w 12 numerze "MF". Masakra!
Póki co zamieszczam okładkę do pierwszego albumu narysowanego przez Ryszarda Dąbrowskiego, który (mam nadzieję) trafi do dystrybucji na początku wakacji. Komiks będzie w full kolorze.
Okładka w wersji czarno-białej była prezentowana w poprzednich albumach ze "Strefy Komiksu", ale w kolorze wygląda o wiele okazalej.

Strefa Alternatywna

2008-03-29T09:16:00.000-07:00

Nawiązując do poprzedniego posta.

Jak już pisałem na forum “Magazynu Fantastycznego”, wygospodarowaną kosztem bloku komiksowego przestrzeń, przeznaczyłem pod “Strefę Alternatywną”. W kilku zdaniach wyjaśnię dlaczego.

Często dostajemy teksty, które bardzo trudno sklasyfikować. Czasem nawet jest to wręcz niemożliwe. Niby aspirują do miana fantastyki czy horroru, ale czegoś im brakuje i choć są dobrze napisane, autorzy zazwyczaj dostają informację, że opowiadanie nie zostało zakwalifikowane, gdyż według naszego uznania jest w nim zbyt mało fantastyki. Niekiedy taki teks idzie, gdyż wydaje nam się, że jego zablokowanie zuboży naszą, nie tak znowu bogatą literaturę. Prawie zawsze taki tekst, i to nie tylko u nas, ale także u konkurencji wywołuje sporo, przeważnie negatywnych emocji.

Pomyślałem więc, że dobrze byłoby mieć taką strefę buforowa, gdzie tego typu opowiadania bez większego halo znajdą swoje miejsce i gdzie będą oceniane ze względu na swe przymioty (lub ich brak), a nie z faktu czy są, czy też nie są fantastyczne, co zresztą często jest kwestią ich subiektywnego odbioru.

Drugi powód jest może nieco bardziej kontrowersyjny. Otóż istnienie takich tekstów świadczy o tym, że przynajmniej część twórców fantastyki ma silny imperatyw produkowania literatury głównonurtowej (w znaczeniu potocznym). Otóż chciałbym im udostępnić miejsce, gdzie takie teksty mogą pokazać swoim czytelnikom.

Oczekuję większej niż dotychczas reakcji na 12 numer "MF" i zajęcia przez czytelników jednoznacznego stanowiska w tej kwestii. Jeśli pomysł się spodoba, zostanie stałym elementem "Magazynu Fantastycznego" na wiele numerów. Jeśli nie, wyleci z hukiem po numerze 13 :)

MF numer 12

2008-03-28T05:44:00.000-07:00

No to ruszamy.
12 numer "MF' jest chyba najbliższy oczekiwaniom czytelników, przynajmniej tych najaktywniejszych, domagających się zmian w mailach, na forach, w prywatnych rozmowach.
W 12 nie ma publicystyki komiksowej, ilustracji jest jak na lekarstwo, tylko 15 stron komiksu.
To najczęściej postulowane przez Was zmiany.
Trzymam pół wydrukowanego numeru, patrze sobie na niego i ciekaw jestem niezmiernie Waszej reakcji na całość.
Te zmiany podobają mi się średnio. O ile bez większego bólu rozstałem się z publicystyką komiksową (w sumie polskie środowisko komiksowe nie wypracowało sobie zbyt wielu wiarygodnych publicystów i nawet nie bardzo miał kto na te tematy pisać), o tyle żal mi samego komiksu i ilustracji.

Reaktywacja

2008-03-24T15:52:00.000-07:00

Ten blog będzie służył wyłącznie do relacjonowania postępów prac nad "Magazynem Fantastycznym", "Strefą Komiksu", "Twoim Dowcipem" i "Mister Dowcipem".